feministyczno-genderowo-queerowa mozaika myślowa


Miłość nie wyklucza - żądamy ustawy o związkach partnerskich!
Blog > Komentarze do wpisu
Biedroń o Różowym Pomniku
Robert Biedroń na swoim blogu pisze o projekcie pomnika homoseksualistow – ofiar Nazisów.

http://robertbiedron.blog.onet.pl/2,ID164822956,SL165965025,index.html

Biedroń jest sceptyczny wobec pomysłu stawiania kolejnego pomnika, a jednocześnie apeluje o włączenie wiedzy na temat prześladowania homoseksualistów do programów oświatowych. Autor słusznie wskazuje na to, że ofiarami Nazistów nie byli wszyscy homoseksualiści, a tylko obywatele III Rzeszy. Bardzo rozsądny komentarz.

Warto dodać, że kultury gejowskie, które rozkwitły w czasach Republiki Weimarskiej, w retoryce nazistowskiej stały się synonimem dekadenckiej “zgniłej” demokracji. Prześladowania homoseksualistów wiązały się z ich “aspołeczną” postawą. W kontekście narodowo-socjalistycznej rewolucji moralnej, odrodzony moralnie mężczyzna niemiecki reprezentował rodzinnego patriarchę i stał się antytezą homoseksualnego (lub biseksualnego) “lekkoducha”. Prawdziwy Aryjczyk był mężczyzną heteroseksualnym. Homoseksualizm przypisywano semityzmowi (co zresztą nie było wymysłem nazistów, ale zapożyczeniem z wcześniejszego repertuaru antysemickiej mitologii, zwłaszcza popularnej katolickiej). W istocie jednymi z pierwszych ofiar nazistowskiej nagonki na homoseksualistów stał się nazista Ernst Rohm i inni przywódcy SA, których SS wymordowała podczas Nocy Długi Noży. Historycy nadal spierają się, czy Rohm był rzeczywiście homoseksualistą, czy też jego homoseksualizm zostal sprokurowany post factum, dla uzasadnienia morderstwa. Jednak z tego powodu problem upamiętniania homoseksualistów, jako ofiar Nazismu komplikuje się.

W swoim komentarzu Biedroń nie wspomina o kobietach, za to wyraźnie podkreśla prześladowania mężczyzn homoseksualnych. Decyzja dość problematyczna.

To prawda, że kobiety w mniejszym stopniu stały się ofiarami polowań na homoseksualistów. Jednak w ich przypadku oskarżenia o homoseksualizm pełniły rolę dodatkowych zarzutów przy prześladowaniach z paragrafów rasowych i politycznych. Stało się tak dlatego, że w czasach, gdy kobiety były “kobiece”, a mężczyźni “męscy”, Naziści uznali kobiecy homoseksualizm za mniej groźny dla projektu “moralnego odrodzenia” społeczeństwa niemieckiego, o ile te spełniały swoje obowiązki prokreacyjne. Niemniej nie można twierdzić, że homoseksualne kobiety nie były prześladowane za swoją orientację seksualną, a właściwie – za odmowę prokreowania czystych rasowo dzieci dla Trzeciej Rzeszy (jak projekt lebensborn wskazuje, niekoniecznie prokreacje w małżeństwie). Naziści stygmatyzowali oskarżeniem o lesbianizm intelektualistki i artystki o lewicowych poglądach.

W przypadku Niemek śmiertelnym przestępstwem stały się natomiast kontakty seksualne z przedstawicielami “ras niższych”. Za świadome “zanieczyszczanie rasy aryjskiej” groził tym kobietom obóz, więznienie, śmierć, społeczny ostracyzm. W stosunku do mężczyzn niemieckich Nazistowskie prawo i praktyka społeczna widziało zagrożenia. Poprzez stosunki seksualne ze Słowiankami reprodukowano niewolników. (Piętnowano natomiast kontakty seksualne z Żydówkami.) Taka logika rasizmu jest znana z wcześniejszych historii społeczeństw praktykujących niewolnictwo.

W 1999 Max Färberböck zrealizował film o lesbijkach berlińskich “Aimee und Jaguar”. Film bardzo ciekawy, choć kontrowersyjny. Wart obejrzenia. Zainteresowani tematem powinni szukać prac George’a Mosse – wybitnego badacza Nazizmu i historii seksualności. A tu wybór prac dotyczących tematu. Może się komuś przyda? :)

Veronika Weis, Sexualität und Kontrolle: Verfolgung und Diskriminierung Homosexueller in Österreich im Dritten Reich und heute (2006).
La déportation des homosexuels: actes des quatrièmes Assises internationales de la mémoire gay et lesbienne (2006)
Klaus Müller, Doodgeslagen, doodgezwegen: vervolging van homoseksuelen door het nazi-regime 1933-1945 (2005)
Gary Schmidt, The Nazi Abduction of Ganymede: Representations of Male homosexuality in Postwar German Literature (Oxford, 2003)
Gays and lesbians in the Holocaust. (United States Holocaust Memorial Museum, 2003)
Andreas Pretzel, NS-Opfer unter Vorbehalt: homosexuelle Männer in Berlin nach 1945 (2002)
Dagman Herzog, Sexuality and German Fascism (Austin: University of Texas Press, 2002)
Scott Eric Lively,
Kevin Abrams, The Pink Swastika: Homosexuality in the Nazi Party (2002)
Stefan Micheler, Denunziert, verfolgt, ermordet: Homosexuelle Männer und Frauen in der NS-Zeit (2002)
Florian Georg Mildenberger, Kulturverfall und Umwandlungsmännchen: die Psychiatrie und die Homosexuellen im Dritten Reich am Beispiel München (2000)
Stephan Heiss, Wolfgang Schmale, Polizei und schwule Subkulturen (Leipzig: Leipziger Universitätsverlag, 1999)
Günter Grau,
Claudia Schoppmann, Patrick Camiller, Hidden Holocaust?: Gay and Lesbian Persecutioin
Germany
, 1933-45
(1995)
Richard Plant, The Pink Triangle: The Nazi War Against Homosexuals (1986)
Frank Rector, The Nazi Extermination of Homosexuals (1981)

wtorek, 16 stycznia 2007, ala_k_b

Polecane wpisy

  • dlaczego obchodzę 8 Marca

    25 marca 1911 roku w Nowym Jorku wybu chł pewien pożar, który, jak twierdził David von Drehle , zmienił na zawsze Amerykę. I feminizm. Triangle Shirtwaist

  • rybki w akwarium

    Gertrude Fiske, Goldfish, 1913, olej na płótnie. Feministyczne historyczki sztuki już od czterech dekad polemizują z konserwatywnymi koneserami i innymi intelek

  • zmarła Lucie Aubrac

    Lucie Aubrac , najsłynniejsza bohaterka i symbol roli kobiet we francuskim ruchuoporu podczas II wojny światowej zmarła w Paryżu w wieku 94 lat. Książki Lucie A

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
Gość: , *.neoplus.adsl.tpnet.pl
2007/01/18 17:07:40
Dziekuje za uwagi do tekstu i sugestie! Bardzo, bardzo ciekawe! Pozdrawiam, Robert Biedron
-
2007/01/18 19:40:34
Ku chwale sprawy! ;)
Pozdrawiam rowniez,